Contact us now
+1-888-846-1732

Nanotechnologia stosowana do ochrony powierzchni szkła.

Nanotechnologia stosowana do ochrony powierzchni szkła.

Ogólnie jesteśmy przyzwyczajeni do uważania szkła za obojętny i trwały materiał o wysokiej zawartości chemikaliów
stabilność. Oprócz pozornej bezwładności, szkło ma wiele korzystnych właściwości, takich jak jego
przezroczystość lub możliwość przyjęcia dowolnego koloru w wyniku dodania niewielkich ilości
metale przejściowe. W rzeczywistości jest szeroko stosowany, dzięki unikalnej mechanice i
właściwości chemiczno-fizyczne, od czasów starożytnych do współczesności.

Przed opisaniem struktury szkła ważne jest zdefiniowanie terminu „szkło”. Definicja
podany przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów brzmi: „Szkło jest produktem nieorganicznym
fuzja, która ostygła do sztywnego stanu bez krystalizacji ”.

W szczególności zajmujemy się szkłami tlenkowymi na bazie krzemionki: krzemionka alkaliczna
rodzina okularów.

Pierwszą teorią struktury szkła – fusion5.pl, która stała się powszechnie akceptowana, była teoria Zachariasena (1932),
zwany teorią losowej sieci. Teoria ta wyjaśnia wiele cech charakterystycznych stanu szklistego
jako:

a) Optyczna izotropia szkieł wynika z losowego układu atomowego.

b) W losowej sieci nie ma dwóch atomów zajmujących dokładnie identyczne miejsca, a więc brak gwałtowności
zmiana stanu może być zrozumiała.

c) Skład szkła nie jest stechiometryczny (jest to mieszanina).

d) W szkle nie ma płaszczyzn cięcia kryształów.

Możliwe jest podsumowanie tych cech stanu szklistego przy braku „porządku dalekiego zasięgu” który jest podstawową właściwością struktury krystalicznej.
W wyniku teorii losowej sieci tlenek szklisty został sklasyfikowany jako sieć dawne modyfikatory sieci i produkty pośrednie.
Twórcy sieci to takie, które można znaleźć w stanie szklistym jako czyste substancje Modyfikatory sieci zakłócają ciągłość sieci, zmieniając chemiczny i fizyczny właściwości i obniżyć temperaturę pracy. Ta kategoria obejmuje tlenek metalu alkalicznego (Na2O, K2O) i tlenki ziem alkalicznych (CaO, MgO)

Związki pośrednie to tlenki, które mogą wchodzić do sieci jako środki tworzące sieć i zajmować je
dziury pełnoekranowe jako modyfikatory sieci, ale nie są w stanie same tworzyć okularów. Zawarte w tym
klasa to tlenek glinu, tlenek tytanu i tlenek cyrkonu (Al2O3, TiO2, ZrO2), które odgrywają ważną rolę w stabilizacji
sieć.
W szkłach archeologicznych głównym czynnikiem tworzącym sieć jest krzemionka (SiO2) z alkaliami (soda Na2O i potassia, K2O) i ziemią alkaliczną (wapno, CaO i magnezja, MgO) jako siecią
modyfikatory.

Podczas gdy szkło jest ogólnie stabilnym i mocnym materiałem, w kontakcie z cieczą i parami
woda jest podatna na rozkład. Trwałość szkła można zdefiniować jako jego odporność na atak
woda, wodne roztwory kwasu lub zasady, para wodna lub czynniki atmosferyczne. Szczególny przypadek ataku
szkło przez wodę w połączeniu z gazami atmosferycznymi (SO2, CO2, NO2….) nazywa się wietrzeniem.

Możliwe jest rozróżnienie zjawiska rozkładu szkła na pogorszenie objętości i zniszczenie powierzchni:
Dewitryfikacja to naturalny proces zachodzący na materiale krzemionkowym, za pomocą którego szkliste substancje
zmienić ich strukturę w krystaliczną substancję stałą.

Przeciwnie, rozkład szklistych powierzchni z powodu problemów z wietrzeniem jest często skutkiem
procesy ługowania i korozji.

Zgodnie z procesem ługowania, który ma miejsce, gdy szkło jest wystawione na działanie roztworów kwasowych, zasadowe
jony pochodzące ze szkła wymieniają się i rozpraszają z protonowymi jonami wody. Przez to
Mechanizm warstwy żelu krzemionkowego z niskim stężeniem jonów alkalicznych na powierzchni szkła.